نمای خشک به سیستمی از اجرای نما گفته میشود که در آن به جای ملات و دوغاب سنتی، از زیرسازی فلزی و اتصالات مکانیکی برای نصب متریال نما استفاده میشود. بین پوسته نما و دیوار اصلی، یک فاصله هوایی به عنوان فضای تهویه وجود دارد که باعث خروج رطوبت و بهبود عملکرد حرارتی و دوام نما میشود.نمای خشک در انواع پروژهها از برجهای مسکونی و اداری تا مراکز تجاری و نماهای ویلا قابل استفاده است.
نمای خشک معمولاً از چند لایه اصلی تشکیل میشود:
لایه سازهای (دیوار اصلی یا اسکلت بتنی/فلزی)
زیرسازی فلزی (پروفیلهای فولادی یا آلومینیومی، رانر و براکتها)
لایه عایق حرارتی و گاهی عایق صوتی
فضای خالی و تهویه بین عایق و پوسته نما
پوسته نهایی نما (سنگ، سرامیک، شیشه، کامپوزیت، HPL، ترمووود و …)
این چینش باعث میشود بار متریال به شکل کنترلشده به سازه منتقل شود و امکان رگلاژ تراز نما در حین اجرا فراهم باشد.
از نظر سیستم اتصال و نحوه دیده شدن یراقآلات، نمای خشک به دو گروه اصلی تقسیم میشود:
۱. سیستم نمای خشک نمایان (Visible)
۲. سیستم نمای خشک غیرنمایان یا مخفی (Invisible)
اتصال متریال به کمک براکتها، کلیپسها و پیچهای روکار انجام میشود.
سرعت اجرا بالا و دیتیل سادهتر است و برای پروژههایی با محدودیت بودجه گزینه مناسبی محسوب میشود.
در سرامیک خشک نمایان معمولاً از کلیپسهای فلزی استفاده میشود که لبۀ سرامیک را میگیرند و روی رانر آلومینیومی یا فولادی قفل میشوند.
در سیستم غیرنمایان، اتصالات از دید پنهان هستند و سطح نهایی نما کاملاً یکدست دیده میشود.
سیستم شیاری: در پشت یا لبه تایل، شیار ایجاد میشود و قطعات مخصوص داخل این شیارها قرار گرفته و به ریلهای آلومینیومی متصل میشوند.
سیستم کیل (Keil): سوراخکاری یا شیار مخصوص در پشت متریال انجام میشود و با انکر و قطعات آلومینیومی به ریلها وصل میشود.
سیستم چسبی: استفاده ترکیبی از چسبهای تخصصی نما در کنار مهارهای مکانیکی، بیشتر در برخی سرامیکها و پانلها.
این روش از نظر ظاهر لوکستر و مدرنتر است اما طراحی دیتیل، زمان اجرا و هزینه بالاتری نسبت به سیستم نمایان دارد.